آموخته‌ام که:

عشق هرگز به رنگ تردید در نمی آید.

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری

دانی که رسیدن هنر گام زمان است

شد خزان گلشن آشنایی......

چه نیرویی در یک نگاه نهفته است! و چه صبری در دل من...

چند وقتی‌ بود که با خودم فکر می‌کردم که خیلی‌ خوبه که با یکی‌ از دوستای‌ خارجیم هم خونه بشم ولی‌ واقعا هرچی‌ فکر می‌کنم میبینم به قول یه دوستی‌ ما ایرانی‌‌ها یاد نگرفتیم خلوت (privacy) همدیگه رو حفظ کنیم و این خارجی‌‌ها شدیدا به این موضوع حساس هستن.

اینم از اون موضوعاتی بود که من اینجا از اینا یاد گرفتم، این خارجی‌‌ها معمولان به کار هم کار ندارن و خیلی‌ کم من دیدم که حرف بیارن ببرن و یا خیلی‌ در کار هم فضولی کنن ولی‌ متاسفانه اکثر ما ایرانی‌‌ها اصلا در این سطح یاد نگرفتیم که  privacy یه آدم رو حفظ کنیم.

یادمه یه بار برادرم میگفت که یه تجربه واقعی‌ بیشتر از ۱۰۰۰صفحه کتاب به آدم چیز یاد میده . دقیقا الان حسّ می‌کنم که چی‌ میگفت. نه تنها به آدم یاد میده، بلکه چنان جزئ از وجود آدم می‌شه که ممکن مسیر زندگی‌ و آرزو‌های آدم و حتی شخصیتش رو تغییر بده.

یادمه حسّ هایی در زندگیم وجود داشتن که خیلی‌ سعی‌ می‌کردم بهشون برسم. هرچی‌ تلاش می‌کردم اون احساس‌ها رو دریافت نمیکردم. ولی‌ الان بعد از بزرگترین تجربه زندگیم به راحتی‌ می‌تونم اون حسّ‌ها رو تجربه کنم.

"روزی می آید

ناگهان روزی می آید

که سنگینی رد پاهایم را

در درونت حس می کنی

رد پاهایی که دور می شوند

و این سنگینی

از هر چیزی طاقت فرساتر خواهد بود..."

حرمت نگه دار دلم !

که این اشک، خون بهای عمر رفته من است

میراث من ، نه به قید قرعه ، نه به حکم عرف ،
یک جا سند زده ام  همه را به حرمت

چشمانت.
این سرگذشت کودکی است که حتی با سر

انگشت پا ، هرگز دستش به هیچ شاخه ی

آرزویی نرسیده است. ....

به پایان خویش رسیدن

    بـی آنکه گفته باشی

    یا گفته باشندت :

                       " دوستت دارم ."

    به پایان خویش رسیدن

    هنوز تشنه بودن

    و برهوتی بـی ‌آب و علف را

    در چشم‌انداز خود دیدن

    بـی‌آنکه بوسیده باشی

    لبان سرخ آرزویـی را .

    به ناگاه بیدار شدن

    بر لبه تند و تیز پرتگاهی

    و دانستن که رویا بود خود

    هر آنچه دیده‌ای ،

    آری ، آری

    تلخ است و هراسناک

                            باورش .

 به نقل از وبلاگ راز بلند انزوا -حمید منفرد

برای همسایه ای که نان مرا ربود نان،

  برای دوستی که قلب مرا شکست مهربانی، 

 برای آنکه روح مرا آزرد بخشایش

  و برای خویشتن خویش آگاهی و عشق میطلبم.

گاهی شده که واسه درست کردن یا نگه داشتن چیزی همهٔ تلاشم رو کردم ولی‌ نشده. همهٔ راه‌ها رو امتحان کردم و نشده. تازگیا دیگه به خراب شدن عادت کردم. دیگه سخت نمیگیرم. دیگه می‌خوام گیر ندم!!

بین پذیرش دنیای درونی و اندک آگاهی از علم و دانش تفاوت خیلی زیادی وجود دارد یک آدم دیوانه می تواند ریشه ها یا پندارهایی را مطرح نماید که پژواکی از اندیشه های افلاطون باشد... تا آن هنگام که ناآگاه باقی می ماند درخت است یا سنگ یا از آن دو بهتر عین یک حیوان [انسان نیست] ... اما درست هنگامی که به آن پی می برد و می آموزد که آن را تا حدودی به پاره آگاه خود بدل کند به آن فرد می توان گفت که واقعاً  از آن برخوردار شده است.»

دمیان

 خرده نگیر!..

من  زندگی را این جا نقد حراج می کنم! دستانم  را به خاطر بسپار نه پرواز را!

ای مسافر گر به سر منزل یقین فرود آمده ای تو را دیگر به منزلگاه شک جز پرتگاهی ناگزیر در پیش نیست.

چقدر، چقدر فرق کردم!! مطمئناً اگر واقعیت تلخی‌ رو که شنیدم، یک سال پیش یا نه همین شش ماه پیش میشنیدم نمیدونستم چه جوری تحمل می‌کنم. ولی‌ شنیدنش خیلی‌ ساده بود، خیلی‌ ساده... از خودم تعجب کردم، شاید یه لحظه به خودم افتخار کردم.

"‌ای زندگی‌، تو با نگاه‌های پر پیچ و تابت مرا به راه‌های پر پیچ و تاب میکشانی و پایم در راه‌های پر پیچ و تاب نیرنگ می‌‌آموزد..."

Watch your thoughts; they become words

Watch your words; they become actions

Watch your actions; they become habits

Watch your habits; they become character

Watch your character; it becomes your destiny

"نشسته ام به تماشای عکس آن روزها. هر عکس ، قطره اشکی را میهمان چشمهایم می کند. یک ، دو ، سه. سر باز ایستادنشان نیست. می بینی؟!

...رفتی. برو سفر به سلامت.  اما هر جا که رسیدی پری به یادگار برایم بگذار رفیق روزهای بی قراری.

قرارمان اما در حوالی قاف ، پشت آشیانه ی سیمرغ ، آنجا که جز بال و پر سوخته ، نشانی ندارد...."

تازگیا ارزش یه دوست خوب رو خیلی‌ درک می‌کنم.

دیروز که از دانشگاه برمیگشتم خونه اینقدر بهم ریخته بودم که با همون کلاه و شال گردن و کاپشن رو کاناپه خوابیدم، ولی‌ حرف زدن با یه دوست بهم خیلی‌ آرامش داد. منی‌ که همیشه واسه دوستام پای منبر میرفتم دیشب عمیقا وجود یه دوست که بره پای منبر واسم و من مثل یه شاگرد گوش کنم رو حس می‌کردم. گاهی همون حرفایی که آدم خودش میدونه وقتی‌ از زبون یه دوست گفته میشه خیلی‌ موثر تره.